[Musketier]

Titel: Adamant.exe – Enter
Auteur: Ans Wiechmann
Uitgeverij: Lillalith


Adamant.exe is een jeugdboek geïnspireerd op een fenomeen dat wij als Fantasyliefhebbers allemaal kennen: de PC Roleplaying Game ofwel RPG. Het fenomeen RPG is gebaseerd op het echte leven; je wordt ouder, leert, groeit, krijgt nieuwe vaardigheden en je verandert. Ans Wiechmann vondt dit een dusdanig interessant fenomeen dat ze er haar jeugdboek “Adamant.exe” op gebaseerd heeft. En dat zeker niet zonder succes.

De hoofdpersoon van dit verhaal, Anne, heeft haar ouders nooit gekend. Op haar twaalfde verjaardag krijgt ze echter te horen dat haar moeder niet, zoals zij altijd gedacht heeft, dood is maar in een gesticht zit. Ondanks een verbod van haar ouders gaat Anne haar moeder uiteindelijk toch opzoeken. Deze lijkt inderdaad niet goed bij haar verstand te zijn. Ze denkt dat ze een prinses is uit een fantasieland dat gered moet worden, en bezweert Anne te zoeken naar haar spullen die de adoptieouders van Anne verborgen hebben. Uiteindelijk besluit Anne met hulp van wat vrienden deze spullen te gaan zoeken en tot haar stomme verbazing vindt ze die ook nog. Zouden haar ouders altijd tegen haar gelogen hebben? Tussen haar echte moeders’ spullen vinden de vrienden een CD-ROM met daarom een spel. In een poging het spel te proberen voordat Anne’s ouders thuiskomen starten ze het snel op, en worden er prompt ingezogen.

Hier begint voor Anne en haar vrienden een avontuur waarin ze als karakter moeten groeien. En dat bedoel ik dan vrij letterlijk. Het verhaal is gestructureerd als een RPG. De hoofdpersonen hebben elk een klasse (strijder, tovenaar, etc), personen uit de dorpjes waar Anne en haar vrienden, de party, langskomen geven hun opdrachten en beloningen als ze die uit uitvoeren. Het gaat zelfs zo ver dat ze bij een trainer een “level” omhoog kunnen gaan als ze genoeg vijanden verslagen hebben. Vijanden die er ruim voldoende zijn. Op zijn Diablo’s worden hele hordes salamandermannen, skeletten en ander gespuis in de pan gehakt. Maar belangrijker dan de groei in level is de groei die de hoofdpersonen mentaal moeten doormaken om te kunnen slagen. Ze zullen moeten leren en volwassen moeten worden, keuzes moeten maken en leren wat liefde is.

Gevoelsmatig kwam deze opzet wat vreemd op mij over voor ik aan het boek begon en perfect is hij wellicht ook niet. Een aantal dingen waren bijvoorbeeld niet nodig geweest, zoals de expliciete uitleg van bepaalde “spelmechanismes” zoals omhoog gaan in level, genoeg mana hebben om een spreuk te kunnen gebruiken. De doelgroep voor wie dit boek geschreven is, te weten kinderen, kennen dit systeem van voor tot achter en zullen het direct herkennen zonder dat daarbij uitleg nodig is. Daarnaast haalt wat mij betreft het feit dat de hoofdpersonen kunnen “respawnen” als ze dood gaan de spanning wel een klein beetje uit het verhaal. Tenslotte, waar is de spanning als je weinig tot niets kunt verliezen? Kleine dingen zoals deze halen soms de vaart wat uit het verhaal.

Toch slaat Ans Wiechmann zeker de plank niet mis, ondanks enkele schoonheidsfoutjes. Een boek structureren als een RPG is een interessant origineel uitgangspunt en iets heel leuks en herkenbaars voor degenen onder ons die van die spellen houden. Het boek is daarnaast duidelijk geschreven voor jeugd en bepaalde simplificeringen van levenslessen, die voor een volwassene misschien niet altijd even spannend zijn, zijn voor de doelgroep denk ik zeer leuk beschreven. Het boek leest zeer lekker weg, ook een belangrijk pluspunt. Maar wat misschien nog wel het belangrijkste is is dat, ondanks dat de dingen uit de vorige alinea me soms uit het verhaal haalden, ik toch mee kon voelen met de karakters uit Adamant.exe. Op de een of andere manier doen ze je toch wat, en dat is misschien nog wel het allerbelangrijkste in een boek. Dat je het gewoon domweg uit wilt lezen. Ans Wiechmann is erin geslaagd deze eigenschap in haar boek te verwerken.

Adamant.exe verdient een goede voldoende en ik kan het voor degenen onder ons met kinderen zeker aanraden. Ze zullen zich er zeker goed mee vermaken.

[You talking to I.R. ?]

Titel: Adamant.exe – Enter
Auteur: Ans Wiechmann
Uitgeverij: Lillalith


Adamant.exe is een jeugdboek geïnspireerd op een fenomeen dat wij als Fantasyliefhebbers allemaal kennen: de PC Roleplaying Game ofwel RPG. Het fenomeen RPG is gebaseerd op het echte leven; je wordt ouder, leert, groeit, krijgt nieuwe vaardigheden en je verandert. Ans Wiechmann vondt dit een dusdanig interessant fenomeen dat ze er haar jeugdboek “Adamant.exe” op gebaseerd heeft. En dat zeker niet zonder succes.

De hoofdpersoon van dit verhaal, Anne, heeft haar ouders nooit gekend. Op haar twaalfde verjaardag krijgt ze echter te horen dat haar moeder niet, zoals zij altijd gedacht heeft, dood is maar in een gesticht zit. Ondanks een verbod van haar ouders gaat Anne haar moeder uiteindelijk toch opzoeken. Deze lijkt inderdaad niet goed bij haar verstand te zijn. Ze denkt dat ze een prinses is uit een fantasieland dat gered moet worden, en bezweert Anne te zoeken naar haar spullen die de adoptieouders van Anne verborgen hebben. Uiteindelijk besluit Anne met hulp van wat vrienden deze spullen te gaan zoeken en tot haar stomme verbazing vindt ze die ook nog. Zouden haar ouders altijd tegen haar gelogen hebben? Tussen haar echte moeders’ spullen vinden de vrienden een CD-ROM met daarom een spel. In een poging het spel te proberen voordat Anne’s ouders thuiskomen starten ze het snel op, en worden er prompt ingezogen.

Hier begint voor Anne en haar vrienden een avontuur waarin ze als karakter moeten groeien. En dat bedoel ik dan vrij letterlijk. Het verhaal is gestructureerd als een RPG. De hoofdpersonen hebben elk een klasse (strijder, tovenaar, etc), personen uit de dorpjes waar Anne en haar vrienden, de party, langskomen geven hun opdrachten en beloningen als ze die uit uitvoeren. Het gaat zelfs zo ver dat ze bij een trainer een “level” omhoog kunnen gaan als ze genoeg vijanden verslagen hebben. Vijanden die er ruim voldoende zijn. Op zijn Diablo’s worden hele hordes salamandermannen, skeletten en ander gespuis in de pan gehakt. Maar belangrijker dan de groei in level is de groei die de hoofdpersonen mentaal moeten doormaken om te kunnen slagen. Ze zullen moeten leren en volwassen moeten worden, keuzes moeten maken en leren wat liefde is.

Gevoelsmatig kwam deze opzet wat vreemd op mij over voor ik aan het boek begon en perfect is hij wellicht ook niet. Een aantal dingen waren bijvoorbeeld niet nodig geweest, zoals de expliciete uitleg van bepaalde “spelmechanismes” zoals omhoog gaan in level, genoeg mana hebben om een spreuk te kunnen gebruiken. De doelgroep voor wie dit boek geschreven is, te weten kinderen, kennen dit systeem van voor tot achter en zullen het direct herkennen zonder dat daarbij uitleg nodig is. Daarnaast haalt wat mij betreft het feit dat de hoofdpersonen kunnen “respawnen” als ze dood gaan de spanning wel een klein beetje uit het verhaal. Tenslotte, waar is de spanning als je weinig tot niets kunt verliezen? Kleine dingen zoals deze halen soms de vaart wat uit het verhaal.

Toch slaat Ans Wiechmann zeker de plank niet mis, ondanks enkele schoonheidsfoutjes. Een boek structureren als een RPG is een interessant origineel uitgangspunt en iets heel leuks en herkenbaars voor degenen onder ons die van die spellen houden. Het boek is daarnaast duidelijk geschreven voor jeugd en bepaalde simplificeringen van levenslessen, die voor een volwassene misschien niet altijd even spannend zijn, zijn voor de doelgroep denk ik zeer leuk beschreven. Het boek leest zeer lekker weg, ook een belangrijk pluspunt. Maar wat misschien nog wel het belangrijkste is is dat, ondanks dat de dingen uit de vorige alinea me soms uit het verhaal haalden, ik toch mee kon voelen met de karakters uit Adamant.exe. Op de een of andere manier doen ze je toch wat, en dat is misschien nog wel het allerbelangrijkste in een boek. Dat je het gewoon domweg uit wilt lezen. Ans Wiechmann is erin geslaagd deze eigenschap in haar boek te verwerken.

Adamant.exe verdient een goede voldoende en ik kan het voor degenen onder ons met kinderen zeker aanraden. Ze zullen zich er zeker goed mee vermaken.

[Barad the dwarf]

Klinkt wel leuk van concept dan

[The law is back in FR]

Klinkt wel leuk van concept dan

[Ivy]

Nou nou, een beetje lauw commentaar hoor! ´t Is een fantastisch boek en dat heeft Musk heel goed gezien. Daarom vergeef ik hem dat ie af en toe mijn naam verbasterd heeft.

Nou nou, een beetje lauw commentaar hoor! ´t Is een fantastisch boek en dat heeft Musk heel goed gezien. Daarom vergeef ik hem dat ie af en toe mijn naam verbasterd heeft.